Ey yolcular!
Kaburgamın kafesinde, nefesimle beslediğim bir gül var;
O, topraktan değil, Nur’dan bir parçadır,
Zat’ın emanetidir, sakın dokunmayın.
Zira o gül, bende değil, O’nda açar;
Ben sadece o gülün seyirgahıyım.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta