Gözyaşlarım Kanıyor

Gözyaşlarım kanıyor sızlayan yanaklarımda,
İçimdeki cam kırıkları kesiyor nefesimi.
Hangi denize döksem temizlenmez bu keder,
Yüzümde haritası çiziliyor bitmeyen acıların.
Gözlerimden süzülen su değil, kor bir ateş.

Susarak ağlıyorum kimsenin görmediği köşelerde,
Sesim içime kanıyor, dışarım sağır bir duvar.
Göğsüme batan bu paslı bıçak hiç çıkmıyor,
Kanayan gözyaşlarım örtüyor bütün aynaları.

Dokunma bana, ellerin de kirlenir bu hüzünle,
Ben kendi cehennemimde yanmaya alıştım.
Karanlık bir kuyuya damlıyor bütün umutlarım,
Gözyaşlarım kanıyor, dünya buna kör kalıyor.
Yaralarıma tuz basıyor gülen yüzü insanların.

Kirpiklerimden düşen her damla bir intihar,
Ben kendimi asıyorum kendi ıslak yalnızlığımda.
Silmeye kalkma, izi kalır ruhunun derinlerinde,
Gözyaşlarım kanıyor, bırak kurusun kendi halinde.

Ne bir mendil durdurur bu kızıl seli,
Ne de zaman unutturur açılan bu yarayı.
İçimde büyüyen o zifiri karanlığa inat,
Gözlerimden süzülen her damla bir isyan.
Ben kendi matemimi tutuyorum bu gece.

Düştüğü yeri yakıyor içimden kopan her zerre,
Bütün sokaklar şahit oldu bu sessiz yıkıma.
Kimse sormadı bana bu ağır kanamanın sebebini,
Herkes kendi aydınlık dünyasında kaybolup gitti.
Gözyaşlarım kanıyor, avuçlarımda kızıl bir deniz.

Yoruldum kendimi bu kanlı sularda boğmaktan,
Nefes alamıyorum anıların o ağır enkazında.
Gözlerim kapalı ama ruhum hala kan revan içinde,
Dayanacak bir duvarım, tutunacak bir dalım kalmadı.
Bırakın beni bu kızıl sağanağın tam ortasında.

Çizgi çizgi yarıldı yüzüm bu kızıl yağmurdan,
Göğsümde çırpınan o yaralı kuş çoktan öldü.
Ne gökyüzü anlar halimden ne bu sağır toprak,
Gözyaşlarım kanıyor, gece bile benden kaçıyor.
Kendi karanlığıma gömülüyorum adım adım.

Artık merhem aramıyorum bu kapanmaz yaraya,
Sızlasın dursun içimdeki o devasa boşluk.
Yalan gülüşlerinizi alın, uzak tutun benden,
Ben bu kanlı yaşlarla yıkadım bütün ruhumu.

Bütün köprüleri yıktım, geri dönüşüm yok,
Gözlerimden akan bu ateş nehri yuttu her şeyi.
Kanayan gözyaşlarım son şahididir bu ömrün,
Suskunluğum en büyük feryadımdır bu âleme.
Bırakın kanasın, bitsin içimdeki bu ağır savaş.

Son damlası düştüğünde bu kızıl sağanağın,
Kuruyacak içimdeki o bitmek bilmeyen nehir.
Toprak kabul edecek bu yorgun, bu ağır bedeni,
Bütün sancılar dinecek o soğuk, o son uykuda.
Gözyaşlarım kanıyor, veda ediyorum bu kente.

Ne adım kalsın geriye ne de bu yaralı yüzüm,
Sessizce silinip gideyim kendi kızıl denizimde.
Kanayan gözyaşlarım örtüyor artık üstümü,
Kapatıyorum gözlerimi bu acımasız devrana.
Bitsin bu kanlı destan, son bulsun bu ağır rüya...