Gözlerin Düşer Aklıma Şiiri - Duygusuz Şair

Bu canı sen olmadan sürüklemek her geçen gün daha da ağırlaşıyor,
Akşam olup da el ayak çekilince ne tutacak bir el kalıyor ne sığınacak bir kucak.
Senden sonra kilit vurdum artık bu gönlümün kapısına, kimseyi içeri buyur etmedim,
İçimde bir tek senin o duru halini sakladım, kimselere el sürdürmedim.
Yürek dediğin bir kere sevdalanır derlerdi de inanmazdım,
Meğer seni kaybettikten sonra tek başına kalmak diri diri toprağa girmekmiş...

Ne zaman bir köşede sessizce dursam, o ela bakışların gelip çöküyor karşıma,
Gözlerinin o güzel rengi aklıma geldikçe sanki dünyadaki bütün ışıklar çekiliyor.
Yüzündeki o tatlı çukura, güldüğün an yanağında açan o güllere acıkıyor ruhum,
Rüzgar biraz sert esse, saçlarının kokusu buralara kadar geliyor sanıp irkiliyorum.
O saçlar ki rüzgarda savruldukça benim bütün aklımı başımdan alırdı,
Şimdi o kokudan mahrum kalmak, bir adama verilecek en ağır cezaymış meğer...

Ey benim bu fani dünyada dert ortağım, helal sevdalandığım,
Bunca güzelliğin içinde beni bu koca boşluğun ortasında niye tek bıraktın?
Şimdi ben derdimi kime açayım, kim dinler ki benim şu içimdeki harı?
Millet kendi telaşında koşarken ben senin bıraktığın bu yalnızlıkla ne yapayım?
Ne gidecek bir yerim var ne de senin gibi içten dinleyenim kaldı etrafta.
Sen gittin ya kurban olduğum, benim dünyamın bütün tadı tuzu çekildi gitti...

İçimde sana dair ne varsa hepsini ilk günkü gibi taze tutuyorum,
Senden başka bir söze kulak asmıyor, senden başka bir yüze bakmıyorum.
Bu sızı benim bu dünyadaki nasibimdir der, sesimi çıkarmadan taşırım,
Ama ne zaman gece çökse, ne zaman bir sessizlik olsa,
O ceylan bakışların düşer aklıma, ben de öylece kalakalırım...

***

Şair: Duygusuz Şair
Yazım Tarihi: 2026
Telif Hakkı: © Bu eser ve tüm telif hakları Duygusuz Şair'e aittir. İzin alınmadan ve kaynak gösterilmeden paylaşılamaz, çoğaltılamaz ve kullanılamaz.