Görkemli Direniş Şiiri - Kasım Kobakçı

Zifiri bir gecenin, ortasında buldun kendini,
Etrafını saran, demir parmaklıklar görünmezdi,
Omuzlarına çöken kederin, ağırlığı ölçülemezdi,
Bir çıkış parıltısı, umudunu tamamen yitirmişti.
*
Fakat içindeki kıvılcım, sönmeyi reddediyordu,
Damarlarında dolaşan, o kadim dayanma gücüyle,
Teslimiyete karşı, durmayı seçtin o an,
Ve kendi benliğinin, komutanı oldun yeniden.
*
Bu uzun soluklu çarpışmada, derin yaralar aldın,
Uğruna nice düşlerini ve sevinçlerini feda ettin,
Yürüdüğün sarp patikada, çoğu zaman tek başınaydın,
Döktüğün her damla ter, direnişinin kanıtıydı.
*
Sonra bir şafak vakti, karanlık çatlamaya başladı,
Karşındaki zorluğun, aslında ne kadar çürük olduğunu fark ettin,
Seni bitirmeyen her darbe, çeliğini daha da sertleştirdi,
Korkunun yerini, sarsılmaz bir cesaret devralıyordu.
*
O son hamleyle, hasmını yere serdiğinde,
Yılların birikmiş yorgunluğu, bir anda buharlaştı,
Nihayetinde ulaştığın, o mutlak galibiyet senindi,
Artık, kendi gökyüzünün altındaki, tek hükümdardın.
*
Çarpışma bittiğinde, geriye dingin bir sükûnet kaldı,
Edindiğin tecrübe, en değerli hazinen oldu,
Taşıdığın izler, zayıflığın değil bilgeliğinin belgesiydi,
Artık fırtınalara değil, limanın huzuruna odaklıydın.
*
Senin bu sessiz, ama görkemli direnişin,
Umutsuzluğa kapılanlara, ışık kaynağı olacak,
Aşılmaz sanılan engellerin, aşılabileceğine sembol,
Ve senin öykün, nice yeni destanın başlangıcını yazdıracak.