Gördüm Şiiri - Toprak Öztürk

Yıllarca yuvarlandık dünya sandalında
Sevilmeden ölen kalpleri gördüm
Kaçarken şirin için tanrı dağlarında
Yetişmek için yıkan Ferhatı gördüm

Uzansa da eller günahtır diyerek
Zalimin kopardığı gülleri gördüm
Seven kalbi kırarlar Mecnun diye gülerek
Aslının yaktığı kereme döndüm

Bulut olur gözler kirpiklerde pınarlar
Sevdiği kalbe ab-ı hayat olup akarlar
Hicran-ı gönüle vuslat ile bakarlar
Nar-ı cehennemi kalbim ile söndürdüm

Yetişemez ruhlara ölenler uzakta kaldı
Zulüm eden gönüller o dünyada yanacaktı
Hani gönülde ki çiçekler toprakta uyanacaktı
Tohum olup serpilen küllere döndüm

Karanlık bulutlar çöktü güneşi sakladılar
Topraktan ayrılırken gözyaşını bıraktılar
Her şeyi yok edip denize doğru aktılar
Nuh'un gemisinde açan güllere kördüm

Günahım çok belkide tövbeler kurtarmaz
Yalvarırım tövbe için TANRI bile duymaz
Sokakta meczup gibi halim sorulmaz
Çaresiz seni kaybettiğim sokaklarda yürüdüm

Nefesim kesilir belkide vuslat uzak olunca
Kavuşsun gönlün sevdiğin kalbi bulunca
Öteler bilinmezde bu dünya bir gün durunca
Toprağın bağrında sakladığı ölüye döndüm

Ağaçlar yaprağını döker bahar son bulurken
Çocukları ne yapar Anneleri uyurken
Kalplerin çiçekleri yetişmeden kururken
Gözyaşımın biriktirdiği göllere döndüm

Şimdi karanlık her yer sabaha çok mu var
Hıçkırığını dindiremiyor yüreğimde ki çocuklar
Gönül salıncağın kopunca başka gönülde mi uçar
Parklarda düşüp ağlayan çocuklar gibi küçüktüm

Ağlayan bulutlar yıkılan dağlar gördüm
Önümde upuzun bir yol durmadan yürürdüm
Beyhude giden bir yoldu kısa kalan ömrüm
Zamana kilit vurulmuş gibi seni beklerken çürüdüm

01.10.2025