Ay Senemde Şiiri - Toprak Öztürk

Geceyi koynunda saklarken sisli karanlık
Rüzgar savuruyor eteklerini ılık ılık
Evlerin perdeleri yıldızları örtmesin
Ay senemde seni kimseler görmesin
Yıldızlara dolanmış saçların kıvrak kıvrak
Başını açıp çıkma geceyi saçlarına tak
Yılları sayarım parmak çizgilerimde
İsmini zikreder gibi dillerimle
Sisli bir karanlık var günlerin içinde
Derin bir yalnızlık yüzüyor gözlerimde
Annemin bilmeden karaladığı defterimde
Yüreğim dökülürdü hece hece
Sen vardın her cümlesinde
Nur derdim yağmur indiğinde
Gül biterdi gülmeyen yüzünde
Aç yüreğinide sende söyle
Ay Senemde gül gecede
Unutamadığım yılları heceliyorum
Ruhuma karanlık çöktüğünde
Yanan ömrümün külleriyle
11 yaşındaki ben gibiyim şimdi
Hala büyüyemiyen bir çocuk gibi
Babamın alamadığı bisikletimi bekliyorum
Sana gelmek için seni görebileyim diye
Göğe ismini zikrediyorum
Gözlerin toprak kokardı ıslanınca
Sen ağlama artık yağmur yağınca