Gönül Karası Şiiri - Aykut Kınay

Gönül karası etrafında
Döndüm sabaha kadar.
Nice can gelip geçti de
Gözüm bana perdedar.

Akşam vardım payitahta;
Kapısı kocaman bir ayna
Yüzüm yüzüme sürttü de
Yandı dört mum başımda

Yollar meşe, ben menekşe...
Özüm açtı, erdim nefesime.
Tan esintilerinde dağıldım;
Gölgem eridi kardelene.

Kınayî der: "Döşeğim buzdan,
Yastığım közden, kar desenli.
Boş beşikte salladım takkemi;
Hünkâr Çayırı oldu mekân...