Gönül Heybesinde Bir Ömür Şiiri - İhsan ...

Alnında çizgiler, dünden bir anı,
Gözlerinde saklı Mezopotamya’nın tanığı.
Dicle’nin akışında bir sükûnet var sanki,
Sende can bulmuş Diyarbekir’in vakur yanı.

Bir yanın Dersim’in dağların asaleti gibi derin,
Bir yanın Hevsel Bahçeleri kadar serin.
Gömleğinin mavisinde gökyüzü umudu,
Yüreğinde yeri var, sevdiğin her bir yerin.

Yılmaz Güney’in direnci, Ahmet Kaya’nın sazı,
Sanki o elindeki kalemın de dukulecek halkın avazı.
Gönül kervanın yürür, heybende vefa ile,
Seninle güzeldir İhsan Emmi, ömrün baharı, yazı.

Surlar kadar sağlamdır senin özündeki söz,
Kırklar Dağı’ndan bakar gibi ferlidir o göz.
Yıllar geçse de üstünden, sönmez içindeki köz,
Seninle dile gelir toprakta saklı olan öz.

Hasretin rengi bazen bir kaval sesindedir,
Babanın öğüdü, annenin o sıcak nefesindedir.
Gurbet ne kadar uzak olsa da memleketinden,
Ruhun hep o kadim şehirlerin tam sinesindedir.

Gözlüklerimin ardında bir tarih gizli durur,
Duruşum dosta güven, düşmana sessiz bir gurur.
Ten-Gözlü Köprü gibi bağlarsam gönülleri,
Sözlerim yüreklere huzur veren bir yağmur.

Urfa’nın kokusu gelir bazen bir selamınla,
Kardeşlik türküsü yazılır senin her kelamınla.
Emekle yoğrulmuş bir ömür, helal lokma ile,
Dünya güzelleşir inan, senin gibi insanla.