Gönül Divanesi Şiiri - Aykut Kınay

Vardık yine orası tanıdık ocak,
Açtı kapıyı bizim bin bir surat.
Salladı herkes kısır laf kucak kucak,
Sorsan kendisi bulunmaz bir kumaş.

Bırakmış birine bugünde sözü,
Dinledik içinde bize yok sözü.
İş başa düşünce didinen aynı,
Bize bizden olmaz gerisi gayrı.

Kokar çıplak ayak eski papuçta,
Şenlik başlar bizde, iş kaldı başa.
Getirsende sırma altından perde,
Pencere çınar kokar bu kereste.

Seyr eylesen de şu deniz dalgalı,
Karalar bağlamış, balık kaçalı.
Sorsan herkes kaptan bu limanda,
Bir ben oturamadım kendi kıyıma.

Bırak kaçsın kaçan, bize kim gele?
Ak düşmüş sakalım kime süpürge?
Hoş bir divanda söz köpüklü kahve,
Bana seni yazan bende divane.