GÖLGEYE DÜŞEN GÖNÜL
Yıkılma benim divane gönlüm,
Savrulup duruyor çileli ömrüm,
Bir rüzgâr misali eksilir ömrüm,
Kime yaslanayım, bilemem gönlüm…
Yollara düşmüşüm, izim silinir,
Her adım içimde yorgun yenilir,
Gecenin koynunda sesim bükülür,
Sustukça içimde bir sızı büyür…
Bir sevda saklıdır en derinimde,
Yaralı bir zaman akar içimde,
Kırık aynalarda kendi izimde,
Gölgeye düşerim her seferinde…
Yücel der: bu dünya yorar insanı,
Bir avuç hüzne sığar zamanı,
Ne tutan kalır ne de bir yanı,
Kendi gölgesidir insanın yâni…
YÜCEL ÖZKÜ
11 Haziran 2026/08:11
Kayıt Tarihi : 5.09.2026 20:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!