Gölgeler Oteli Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Gölgelerimiz diyorum, nereye gittiler dersiniz
Bırakıp da bu eski, bu yorgun gövdeleri...
Görünmüyor hiçbir şey, aynalar bile tenha.
Bir otel odasında unutulmuş ceketler gibiyiz şimdi,
Işığımız mı yok oldu baylar, bayanlar,
Yoksa biz mi çoktan harcadık o eski gizimizi?
Bilinmiyor.
İçimizde bir yerlerde tıkır tıkır işliyor o belirsizlik.

Karanlık geçiyor günler, geceler,
Sanki bir deniz fenerinin hiç dönmeyen tarafındayız.

Ya gidin, bulup getirin o eski sokak lambalarını,
O çocukluktan kalma, o sapsarı ışığı.
Ya da tutuşun, kendinizden başlayarak ışık olun,
Bir masanın üstüne bırakılmış taze bir ekmek gibi,
Kendini üreten bir yalnızlık gibi...

Kaybolmasın gölgeler,
Çünkü gölgesi olmayan insan, bir boşluktur bu dünyada.