Dem-i Gökkubbe Şiiri - Cpt Yılmaz Bektaş

Vakitsiz gidince Güneş,
Bu yerden
Sönük yıldızlar;
Yere inmiş gökten
Işığı sönüp kaybolmuş Ay
Yedi kattan birinden
Siyah kusmuş gök,
Yedi kubbeden birden
Yaşta boğulmuş göz
Döküldüğü dehlizden
Yıkılı yıkılıvermiş hisler
Azgınlaşan selinden
Zamansız solacakken
Ten geçmişin kökünden
İmdada ışık yağmış,
Apansız gökkubbeden
Dökünce buluta derdini
Yeşermiş gönül derinden
Yüzde açan bin gül’müş,
Her bir düşen katreden
Süzülüveren bülbülmüş,
Meçhule uçan haleden
Umutluymuş aşık;
Varlığı dönüşürken
Mutluymuş maşuk;
Karanlık gömülürken
Aklıma ilk geliveren;
Gökkubbe gibi ağlamak
Beni bana getiren
Cpt.Yılmaz BEKTAŞ

Şair notu:
Gökkubbeyse gönlün kabesi
Yağmurmuş insanın kalesi
Işıksa gönlün kıbleye vesilesi
Bu aşkmış uğruna demlenilen
Taşkınlıksa bundan gayri ötesi
Şimdi susup demlenme vakti
Cpt. Yılmaz Bektaş