Gök Hükümdarı Şiiri - Kasım Kobakçı

Dünya yüzünde, izim kaybolup gidince,
Çağlar boyu ansınlar istedim, dilimce,
Adım kazınsın, o müthiş tarihe bizce,
Sır oldum alem için, hangi can görecek.
*
Eridi bütün varım, kalmadı mecalim,
Sultan olarak geçmişti, onurlu halim,
Zannettim hep, bitmeyecek ulu ikbalim,
Mutlak Kadirin emri, yıkıp geçti tacı.
*
Altın yüklü keseler, boşalıp akınca,
İhtişamlı saraylar, kökten yıkılınca,
Söylenen tüm övgüler, ateşte yanınca,
Bir ulu yaratıcı, yönetir bu evreni.
*
Fani alem içinde, koşup duran beden,
Taş altında çürürüz, ayrılınca tenden,
Asla dönüş olamaz, göçüp giden serden,
İlahi hüküm ile, silinir bu şanımız.
*
Makam mevki dediğin, geçici hevesmiş,
Dost görünen insanlar, yalnızca boş sesmiş,
Zümrüt taçlar aslında, daraltan kafesmiş,
Yüce Hakan istedi, bozuldu bu rüya.
*
Mağrur başlar eğilip, çamura uzanır,
Büyüklenen insanlar, hatadan utanır,
Asıl gücün hünkarı, elbette tanınır,
Göklerin efendisi, verdi son kararı.
*
Ağır altın külçeler, saklı kasalarda,
Değerli mücevherler, tozlu masalarda,
Görkemli atlarımız, yitti bozkırlarda,
Mutlak karar geldiği anda, biter tamamı.
*
Boş inançlar peşinde, koşturduk nafile,
Denizleri aşsak da, koca bu kafile,
Ölüm gelip çatınca, söz düşmez cahile,
Kudretin yüce Şahı, korur hak hukuku.
*
Hak tecelli edince, unutulur ünvan,
Zehir olup damağı, yakıp geçer devran,
Heder olur gider hep, kurulmuş şu kervan,
Bir Yüce Gök Hükümdarı, koyar yasaları.