Gitmek İstersin Şiiri - Mustafa Alp

bir bankın üstünde sabahlamış adamlar vardır memlekette.
cebinde eve dönecek yol parası olduğu halde
eve gitmeye cesareti olmayan adamlar.
öyle ya.
bazı yenilgiler insanın cebini değil,
yüreğini boşaltır.

gece çöker.
şehir susmaz ama insan susar.
bir sokak lambası vurur yüzüne,
sigaranın dumanı gibi dağılır düşüncelerin.
o an anlarsın işte.
hayat dediğin şey,
kimseye kıyak geçmiyormuş meğer.

bir bankın üzerinde sızdığın zaman anlarsın.
dünyanın en ağır yükü,
başını koyacak omuz bulamamaktır.

öyle küfür de etmezsin artık.
çünkü insan çok yorulunca
sövmeyi bile bırakıyor bazen.
sadece içine çekiyor acıyı.
rakının dibine değil.
kendi içine gömüyor.

bir zamanlar biz diye çıktığın yollar gelir aklına.
aynı simidi bölüştüğün sabahlar.
yağmurdan kaçarken aynı saçakta güldüğün günler.
sonra bir bakmışsın,
aynı yolda yalnız yürüyorsun.

işte o vakit
diline bir keşke dolanıyor.
öyle küçük değil ha.
adamın boğazına düğümleneninden.
bir de tövbeler büyüyor içinde.
bir daha kimseyi bu kadar sevmem diyorsun.
ama insan,
en çok da tutamadığı sözleri kendine veriyor.

gözlerin dolar.
saklamaya çalışırsın.
başını başka tarafa çevirirsin.
gece görmesin diye ağlayan adamlar vardır memlekette.
çünkü bazı erkekler
çocukluğundan beri
acı çek ama belli etme diye büyütülür.

sonra bir kağıt çıkar cebinden.
iki satır yazarsın.
ama ne yazsan eksik kalır.
çünkü bazı acılar
şiire bile sığmıyor be agop.

yazdığın dizelere şarap bulaşır.
biraz yalnızlık.
biraz sigara isi.
biraz da yarım kalmış bir sevgilinin kokusu.

şiir dediğin nedir zaten?
insanın içinden çıkamayan çığlığın
kağıtta yankılanması değil midir?

birini ilk gördüğün anı unutamazsın sonra.
kalbinin nasıl çarptığını.
sesini duyunca dünyanın nasıl sustuğunu.
bir bakışın insanın ömrünü değiştirebileceğini.

sarılmak istersin yeniden.
sevmek.
inanmak.
bir evin ışığında huzur bulmak.
bir çayın buharında ömür geçirmek.

ama korkarsın işte.
insan en çok da
aynı yerinden kırılmaktan korkuyor.

o yüzden bazen
severken bile gitmek istiyor insan.
kal derse kalacakken,
arkasını dönüp yürümek.

çünkü bazı yorgunlukların adı aşk oluyor memlekette.
ve bazı insanlar
çok sevdikleri halde
gide gide kayboluyor.

şimdi hangi otogarda sabahlıyor bilmem.
hangi şehrin bankında uyuyakaldı yüreği.
ama biliyorum,
bir yerlerde hala
bir sevgilinin adını içinden sessizce söyleyen adamlar var.

ve hayat.
en çok da onların omzunda ağır.

✍️