Gitmek Şiiri - Mustafa Alp

gitmek.
valiz hazırlamak değil,
insanın içinden birini söküp almak gibi.
kıyafetler kalır dolapta,
ama anılar.
insanın sırtına yük olur.

gitmek.
her şeyi arkanda bırakıyorum sanırsın
en büyük yanılgı.
çünkü insan
en çok kendini götürür yanında.

bir kapı kapanır,
bir ses duyulur.
ama asıl sessizlik
kalanın içinde başlar.
giden zamanla alışır,
kalan.
alışıyormuş gibi yaşar.

gitmek.
bazen cesaret diye anlatılır,
oysa çoğu zaman
kaçmanın en düzgün halidir.
ve kimse söylemez,
giden de eksilir,
kalan da.

yollar uzun değil,
uzayan içindeki boşluk.
bir adım atarsın,
iki hatıra geri çeker.

gitmek.
unutmak için değil,
daha net hatırlamak içindir.
mesafe büyüdükçe
detaylar keskinleşir
bir bakış,
bir susuş,
bir kal demeyişi.

ben de gittim.
şehirler bıraktım arkamda,
insanlar bıraktım,
en çok da kendimi.
o gün anladım,
gitmek kolay,
ama dönmemek.
ağır.

ve öğrendim ki
gitmek,
bir yerden ayrılmak değil sadece,
bazen bir kalpten çıkmak
ve bir daha
hiç dönmemektir.

✍️