Gidiyorsan Git Şiiri - Arzu Uschi

Gidiyorsan git adam,
ama bil ... Bil ki ...
ben artık o eski kadın değilim !!!
Sabahın en sessiz..
en acımasız vaktinde...
uykuyla uyanıklık arasında...
adını kalbimden söküp atmayı öğrendim!!

Bir zamanlar ellerin vardı yüzümde..
şimdi yokluğun var içimde...
Ve yokluğun,...
inan..
varlığından daha ağır artık !
Çünkü sen giderken
sadece kendini almadın...
benden bir “biz”i koparıp götürdün !!

Kırıldı kalbim ...
Evet !!
öyle bir kırıldı ki ...
sesimi kimse duymadı
ama yankısı hâlâ içimde...
Her parçasını tek tek topladım...
parmaklarım kesildi..
kanadı içim...
ama yine de vazgeçmedim kendimden...

Sen bilmezsin…
Geceyle sabah arasında kalan o ince çizgide..
insan en çok kendine çarpar...
Ben her sabah biraz daha yüzleştim
senden kalan boşlukla...
Ve her yüzleşmede
biraz daha eksildin içimde...

Haziranlar vardı bir zaman...
güneşli,
uzun,
umut dolu...
Seninle anlamlıydı mevsimler..
şimdi sadece geçiyorlar...
Artık hiçbir Haziran
senin adını taşımayacak dudaklarımda...
Çünkü ben .. ben...
mevsimleri senden geri aldım...

Açtığın yarayı kapattım bugün...
kolay olmadı...
hiç kolay olmadı...
Ne bir merhem vardı elimde
ne de bir teselli...
Sadece kendime sarıldım...
kendimi sevdim ilk defa
sen yokken...

Ve biliyor musun?
İnsan en çok terk edilince değil...
kendine döndüğünde iyileşiyor...
Ben de döndüm...
Yıkık,
yorgun,
ama dimdik...

Şimdi içimde bir bahar var—
sessiz,
sakin,
kimseye muhtaç olmayan...
Belki eskisi gibi coşkulu değil
ama gerçek...
Ve bu gerçeklikte
senin yerin yok artık...

Gidiyorsan git adam ...
Git !!!
ben kalmayı seçtim...
ama bu kez sende değil !!
kendimde !!