Gidiş Şiiri - Evo Evrim

Kimse görmedi o sabahı.
Ne bavuluna sığdırdığı suskunlukları,
Ne de ardında bıraktığı yarım kalmış cümleleri.

Bir bilet aldı sadece…
Ama aslında satın aldığı şey,
Korkularının üzerine atılmış ilk adımdı.

Havaalanına giderken
Şehrin bütün sokakları onu tanıyordu.
Her kaldırımda bir anısı,
Her köşe başında vazgeçtiği bir hayali vardı.
Yine de dönüp bakmadı.

Çünkü bazen gitmek,
Birinden kaçmak değildir.
Kendine geç kalmayı bırakmaktır.

Pasaportunu uzatırken elleri titremedi,
Çünkü en büyük savaşı çoktan içinde kazanmıştı.
Artık kimsenin onayına değil,
Kendi cesaretine güveniyordu.

Anonslar yükseldi.
Uçak kalkışa hazırlanıyordu.
Ve o, yıllardır sırtında taşıdığı yükleri
Sessizce terminalde bıraktı.

Bulutların üzerine çıktığında anladı;
Özgürlük, varılacak bir şehir değilmiş.
İnsan bazen bütün hayatını arkasında bırakacak kadar cesur olduğunda başlarmış.

O gün bir kadın uçağa binmedi sadece…
Kendi hikâyesinin yönünü değiştirdi.

Çünkü bazı yolculuklar kilometrelerle ölçülmez.
Bazı kadınlar valizlerinde kıyafet değil,
Kırılmış hayallerini taşır.
Ve bir gün, tam da herkes kalacağını sanırken,
Kanatlarını sessizce giyip giderler.

Ardında kalanlar bunu "gitmek" sanır.
Oysa onun yaptığı tek şey,
Nihayet kendine varacak yolu seçmektir.

Evirm