Geri dönmediğin yol

Beni terk ettiğin yere gittim dün akşam.Oturdum baktım sağıma ,soluma.Kaldırım taşlarına, yollara.Hızlı hızlı geçen arabalara.Dalmışım araba saymayı severim bilirsin.Nasıl dedim neden dedim.Sebep yoktu ki ayrılmaya.

Bir müddet daha oturdum.Belki bir ses gelir diye arkadan.Belki “buradayım” dersin.Belki yine o bildiğim sesinle.Adımı söylersin diye bekledim.

Gelmedin…

Sonra düşündüm seni.Neyi eksik yaptım diye.Hangi sözüm ağır geldi sana.Hangi bakışım dokundu.Hangi sevgim fazla geldi de,hiçbir şey söylemeden,bırakıp gittin beni burada.

Oysa ben seninle,dağların ardına gitmeye razıydım.Denizleri aşmaya,uçsuz bucaksız ovalarda,
Yan yana yürümeye razıydım.Bir ömrü, bir evin küçük penceresinden seninle seyretmeye razıydım.

Sen ayrılığı seçtin.Ben bir ömrün hesabını kaldırmaya çalıştım.

Şimdi yine aynı yerdeyim.Beni sebepsiz terk ettiğin yerde.Ama hiçbir şey eskisi gibi değil.Kaldırım taşları bile tanıyor beni,Yollar susuyor yüzüme karşı.Geçen arabaların farlarında
Bir an seni görüyorum bazen,Sonra ışık kayboluyor.
Ve ben yine gerçeğe dönüyorum.

Ne garip…

İnsan giderken
Arkasında sadece kendini bırakmıyor.
Bir sokağı yetim bırakıyor.
Bir bankı boş bırakıyor,bir şarkıyı yarım bırakıyor,bir şehrin bütün ışıklarını başka türlü yakıyor.

Sen gittin ya…

Ben o günden beri
Aynı yere gidiyorum.
Aynı yolu seyrediyorum.

Belki dönersin diye değil artık.

Sadece insan
Bir zamanlar sevdiği birinin
Kendisini terk ettiği yere
Bir daha gidince
Ne kadar değiştiğini anlıyor.

Ben değişmişim.

Sen yokken
çok şey öğrenmişim.

Aşk dediğimiz insanlar
bir ömrün içine sığacak kadar sevilir,ama bir ömrün sonuna taşınacak kadar değerli değildir.

Bunu geç öğrendim.

Ve dün akşam kalkıp giderken
o kaldırımın üzerinden son kez arkama baktım.

İçimden bir ses dedi ki:

“Bırak artık…”

Bıraktım.

Seni değil.

Senden sonra kendimi kaybettiğim yeri.