Geri dönmeğin yol

Beni terk ettiğin yere gittim dün akşam.Oturdum baktım sağıma ,soluma.Kaldırım taşlarına yollara.Hızlı hızlı geçen arabalara.Dalmışım araba saymayı severim bilirsin.Nasıl dedim neden dedim.Sebep yoktu ki ayrılmaya.

Bir müddet daha oturdumBelki bir ses gelir diye arkadanBelki “buradayım” dersinBelki yine o bildiğim sesinleAdımı söylersin diye bekledim

Gelmedin…

Sonra düşündüm seniNeyi eksik yaptım diyeHangi sözüm ağır geldi sanaHangi bakışım dokunduHangi sevgim fazla geldi deBir gün hiçbir şey söylemedenBırakıp gittin beni burada

Oysa ben seninleDağların ardına gitmeye razıydımDenizleri aşmayaUçsuz bucaksız ovalardaYan yana yürümeye razıydımBir ömrü, bir evin küçük penceresindenSeninle seyretmeye razıydım

Sen bir ayrılığı seçtinBen bir ömrün hesabını kaldımaya çalıştım.

Şimdi aynı sokaktan geçiyorumAma hiçbir şey eskisi gibi değil.Kaldırım taşları bile tanıyor beni,Yollar susuyor yüzüme karşı.Geçen arabaların farlarındaBir an seni görüyorum bazen,Sonra ışık kayboluyorVe ben yine gerçeğe dönüyorum.

Ne garip…

Bir insan giderkenArkasında sadece kendini bırakmıyor.Bir sokağı yetim bırakıyor,Bir bankı boş bırakıyor,Bir şarkıyı yarım bırakıyor,Bir şehrin bütün ışıklarınıbaşka türlü yakıyor.

Sen gittin ya…

Ben o günden beriAynı yerde oturupAynı yolu seyrediyorum.

Belki dönersin diye değil artık.

Sadece insanBir zamanlar sevdiği birininKendisini terk ettiği yereBir daha gidinceNe kadar değiştiğini anlıyor.

Ben değişmişim.

Sen yokkençok şey öğrenmişim.

Mesela bazı insanlarbir ömrün içine sığacak kadar sevilir,ama bir ömrün sonuna kadartaşınacak kadar değerli değildir.

Bunu geç öğrendim.

Ve dün akşamkalkıp giderken o kaldırımın üzerindenson kez arkama baktım.

İçimden bir ses dedi ki:

“Bırak artık…”

Bıraktım.

Seni değil.

Senden sonra kendimi kaybettiğim yeri.