Gençliğin Elinden Şiiri - Hikmet Metin Ç ...

Bir gencin elinden
önce küçük şeyleri alırlar;
bir şarkıyı,
bir sokağı,
geceye uzanan birkaç saatini...

Sonra sıra gelir sözüne,
“Sus” derler,
“Sen daha küçüksün,
sen bilmezsin.”

Oysa gençlik
büyüklerin unuttuğu
bir cesarettir biraz da.

Düşer, kalkar,
yanılır, öğrenir;
ama kendi yolunu
kendi ayağıyla yürümek ister.

Sen yolunu kapatırsan
duvarın dibinden geçer,
duvarı yükseltirsen
üstünden atlamayı düşünür.

Çünkü insan
hele gençse
dar bir kafese
uzun süre sığmaz.

J. J. Rousseau
bunu yıllar önce
bir başka yerden tutup söylemiş:

Elinden hakkını alırsan insanın,
zevkini yasaklarsan,
ona nefes alacak yer bırakmazsan
gidip kendine
daha gizli bir dünya kurar.

İşte mesele burada...

Gençleri
korkutarak büyütemezsiniz.

Her sorusuna
“sus” diyerek
iyi insan yapamazsınız.

Elinden kitabı alıp
ahlâk dersi veremezsiniz.

Gülmesini ayıplayıp
yarınından umut bekleyemezsiniz.

Bir genç
evinde konuşamıyorsa
sokakta susmaz her zaman.

Bazen içine atar.

Bazen bir arkadaşına anlatır.

Bazen bir duvara
adını bile yazmadan
derdini bırakır.

Ve bazen...

Kimsenin fark etmediği bir anda
sizden uzaklaşır.

İşte en acısı budur.

Çünkü kaybetmek
her zaman gitmek değildir;

bazen insan
yanı başındadır da
artık size ait hiçbir sözü
yoktur.

Ey büyükler,
gençliğin önüne
duvar değil,
yol koyun.

Korku değil,
güven bırakın avuçlarına.

Bırakın sorsun,
bırakın düşünsün,
bırakın kendi yanlışından
kendi doğrusunu bulsun.

Çünkü gençliğin elinden
her şeyi alabilirsiniz belki...

Ama içinde büyüyen
o dünyayı alamazsınız.

Bir gün
o dünya dışarı çıkar.

O zaman da
“Bu gençlere ne oldu?”
diye şaşırmayın.

Ne ektiyseniz
onu biçersiniz.