Gelme Vefasız Şiiri - Sadık Kocabaş

Gelme Vefasız

Hangi seher yeli savurdu seni,
Ateş oldun düştün, kavurdun beni.
Yaktı yıktı geçti, sardı mı teni?
Perişan hâldeyim, gelme vefasız.

Dağların başında kış oldu yolum,
Kırıldı kanadım, büküldü kolum.
Bir damla su vermez, kurudu gölüm,
Ömrümü tükettin, kalma vefasız.

Ne bir haber geldi, ne selam saldın,
Zalim oldun, benden gençliğim çaldın.
Ömrümün baharı zemheri sandın,
Yaramı deşip de gelme vefasız.

Bir ocağım vardı, közünü yaktın,
Deryalar dururken çölüme aktın.
En derin yerime çivini çaktın,
Eşiğime bir an gelme vefasız.

Sözlerim sitemdir, yalanım yoktur,
Derya deniz oldum, ıslanan çoktur.
Her şeye eyvallah, gözümüz toktur,
Umudumu yıktın, kalma vefasız.

Çileyle yoğruldu gönlümün özü,
Söküldü yerinden hakikat sözü.
Dindir artık gayrı bu ağır sızı,
Vebalim boynunda, kalma vefasız.

Dertler sıra sıra dizilir gider,
Kalemsiz Şair der: Devran bu keder.
Seni sevmek oldu en büyük heder,
Yolun açık olsun, dönme vefasız.