Geliyorsun Aklıma Şiiri - Rasimin Gönül ...

Geliyorsun aklıma, ama yanımdan geçip gidiyorsun…
Tam dokunacakmış gibi yakın, bir o kadar da el ermez uzaklarda.
Zihnimin koridorlarında ayak seslerin yankılanır da bir bir,
Uzanıp tutmak istediğimde avuçlarımda sadece soğuk bir boşluk kalır.
Gözlerin gelip oturur karşıma, gülüşün asılı kalır duvarda;
Sonra bir rüzgâr eser apansız,
Geldikçe çoğalan o varlığın, bir anda kaybolup gider sessizce…

Geliyorsun aklıma, ama yanımdan geçip gidiyorsun…
Bir sokak lambasının cılız ışığında, bir türkünün en kırık yerinde beliriyorsun.
Hangi kapıyı aralasam senin kokun dökülür içeriye,
Hangi yöne dönsem senin siluetin keser yolumu.
Tam "bu defa kaldın" dediğim o an,
Zaman insafsızca akar, bir gölge gibi sıyrılıp gidiyorsun kentin karanlığına.

Geliyorsun aklıma, ama yanımdan geçip gidiyorsun…
İçimde hiç bitmeyen bir bekleyişin, hiç dinmeyen bir sızının adı oluyorsun.
Gelişin bir bahar müjdesi kadar güzel olsa da,
Gidişin her defasında aynı kışı bırakır göğsümün ortasına.
Ve ben, hayalinle avunup gerçekliğinle vurulduğum bu yerde,
Arkanca bakıp durmaktan başka hiçbir şey yapamıyorum…

Geliyorsun aklıma, ama yanımdan geçip gidiyorsun…
Bir yabancı gibi, bir gölge gibi teğet geçiyorsun ömrümden.
Oysa ben senin bir cümlede adını duysam, koca kenti sessizliğe bürürüm;
Sen ise bir imza atıp geçersin yıkıntılarıma, dönüp bir kez olsun bakmadan.
Sanki hiç aynı masada oturmamışız gibi,
Sanki o batan güneşi aynı penceremden seyretmemişiz gibi,
Öylesine uzak, öylesine ilgisiz dökülüyorsun zihnime…

Geliyorsun aklıma, ama yanımdan geçip gidiyorsun…
Her gelişin bir ümit gibi doğar da içime,
Her gidişin daha derin bir çentik atar kanayan bağrıma.
İnsan, hiç var olmadığı bir yerde bu kadar özlenir mi?
Hiç dokunmadığı bir yüreğe bu denli ağır yük bindirir mi?
Sen geliyorsun, evet, rüyalarıma, aklıma, en tenha anlarıma…
Ama gün ağardığında,
Ben yine o dilsiz, o yarım kalmış yalnızlığımla baş başa kalıyorum.

Geliyorsun aklıma, ama yanımdan geçip gidiyorsun…
Adım adım yaklaşıyorsun sanıyorum her defasında,
Oysa sen sadece zihnimin odalarında bir tur atıp çıkıyorsun dışarı.
Ne izini bırakıyorsun basıp geçtiğin yerlerde,
Ne de bende bıraktığın o derin sızıyı silip süpürüyorsun.
Bir masalın en heyecanlı yerinde durup kalmak gibi,
Tam yarım, tam kimsesiz…

Geliyorsun aklıma, ama yanımdan geçip gidiyorsun…
Giderken arkanda bıraktığın o ağır, o dilsiz sessizlik kalıyor bana.
Seni düşünmek artık bir vuslat değil,
Kendi içimde verdiğim o bitmek bilmeyen savaşın en sert çarpışması.
Söz bitti, yol bitti, ama senin o hayalin
Gözlerimin önünden bir an olsun silinip gitmiyor.

Ve ben artık biliyorum ki;
Sen ne kadar gelirsen gel aklıma,
Benden çoktan, bir daha dönmemecesine gitmişsin…