Gel de Dertlerime Derman Ol

Gel de dertlerime derman ol!
Çünkü zaman, bir bıçak gibi bileniyor yokluğunun bileylitaşında,
Ve ben, her gece bu kentin en karanlık harabesinde
Kendi sesimin yankısıyla vuruluyorum.
Göğsümün içine devrilen bu devasa kayayı,
Bu gözlerimdeki sağır, bu ciğerimdeki amansız ayazı
Senden başka hangi el söküp atabilir toprağımdan?
Sokaklar ki; birer dilsiz cellat gibi kuşatmış etrafımı,
Bastığım her adımda bir hatıra patlıyor ayağımın altında,
Sırtımda koca bir ömrün yorgunluğu,
İçimde birikmiş o çürütücü, o killeşmiş yalnızlık…

Gel de dertlerime derman ol!
Bakışlarının değmediği her mevsim, kuraklığa kesiyor içimdeki tarlalar;
Hangi pınara eğilsem suyu zehir,
Hangi gökyüzüne baksam bulutu katran…
İnsanlar geçiyor yanımdan; gülüşleri sahte, adımları acımasız.
Ben ise bir asrın kederini yüklenmişim bu çelimsiz omuzlarıma,
Bir mum gibi eriyorum kendi içimin kuytu köşelerinde.
Kelimeler bitti, imgeler kapandı, dize büküldü;
Şimdi tek bir dokunuşuna, tek bir nefesine muhtaç bu enkaz.
Ruhumun dikiş yerleri sökülüyor birer birer,
Gecenin bu kör vaktinde,
Kendi külümün üstüne çökmüş, sadece senin adını fısıldıyorum…

Gel! Gel de derman ol bu kanayan ömre!
Geç kalmış bir bahar gibi gir kapımdan,
İndir şu göğsüme çöken ağır geceyi.
Eğer gelmezsen;
Bu keder, bir mühür gibi kazınacak bu toprağa,
Ve ben, senin derman olmadığın o derin yarayla
Hiç uyanmamak üzere susturacağım bu yüreği…