Gel Şiiri - Halil Kumcu

Bir insan kaç kere ölür bu dünyada?
Bir kalp kaç parçaya bölünebilir ki?
Neden çalmaz bu telefon, neden?
Ya o mesajın hani, nerede kaldı ki?

Zavallı gözlerim, zavallı kalbim,
Dönmeyeceğini bile bile neden bekler ki?
Bak, gökyüzü bile ağlıyor halime,
Senin taşıdığın kalp taş mı ki?

Yüreğim daralıyor, içim içime sığmıyor,
Sen yoksan her şey yok oluyor sanki.
Üç beş gün, üç beş asırdan da uzun oldu,
Kalbim sana ait, kalbim tekliyor sanki.

Gel artık, gel! Sensizliğe alışamıyorum,
Geç kalırsan, toprakta bulursun bedenimi.
Gel, gel artık, bu hasret son bulsun,
Ölmeden ellerimiz birleşsin, yeter ki!

Sanki nefes alamıyorum, dünya dönmüyor,
Yeni doğan çocuktan da çaresizim, ne yazık ki.
Sen yoksan istemem ne ekmek, ne su,
Yanıyorum, toprağın suya hasreti nedir ki?

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Telefon çalmaz ya… işte o sessizlik, insanın alnına vurulan tokattır.
•Göz zavallı değil dostum, kalp zavallı… çünkü hâlâ inanıyor.
•Taş kalp diye bir şey yok; sadece merhameti tükenmiş insanlar var.
•Üç gün dersin… ama hasret ölçülmez, hasret zamanla değil canla tartılır.
•Eller birleşmeden biten aşk, insanın kaderine yazılmış yarım cümledir.

22 Şubat 2017 / Saat: 14:20 / Çarşamba / Bartın