Gecenin Yankısı Şiiri - Yücel Özkü

GECENİN YANKISI
Kırıldı akşamın sesi,
Gölgeler çöktü ardıma.
İçimde büyüyen yalnızlık,
Geceyi yurt edindi.

İçimin nehri kurudu,
Taşlar suskun suyu bekledi.
Dilimde kalan yankı,
Külüme karıştı.

Giden dönmedi bir daha,
Yollar izini sakladı.
Ömrüm gölgeye dönüştü,
Gece omzumda çoğaldı.

İçimde eksik bir gökyüzü,
Her sabah biraz daha susar.
Duymasa da kimse,
Sessizlik, gecenin yankısı.

YÜCEL ÖZKÜ
22 Temmuz 2026/22:03