Gecenin perçemi 2 Şiiri - Rasimin Gönül ...

Al götür beni gecenin siyah saçları,
Sakla kimsenin bulamayacağı o kuytuya.
Yoruldum aydınlığın o sahte yüzünden,
Bırak perçemin örtsün bütün kederimi.
Uyut beni bu dipsiz rüyanın içinde,
Sabahın o acımasız güneşi doğmadan.

Gecenin perçemi dolandı boğazıma,
Nefes almak kordan bir ateş şimdi.
Hangi yana dönsem duvarlar üstüme yürür,
Kendi içimde darağaçları kurdum bu gece.
Kimse bilmez celladımın kendi gölgem olduğunu.

Tel tel koptu umutlar karanlığın saçından,
Bir rüzgâr dağıttı kalan son kırıntıları.
Ne bir yıldız göz kırpar uzaktan,
Ne de bir ses böler bu ağır, sağır boşluğu.

Sürdüm yüzümü o siyah perçemin izine,
Belki silinir diye içimdeki koyu leke.
Ama gece acımasız, gece benden de kederli,
Bütün yalnızlıkları örttü kendi saçlarıyla.
Beni çırılçıplak bıraktı kendi aynalarımda,
Gecenin perçemi en çok da bana küstü.

Artık sabahın o cılız ışığını beklemiyorum,
Kabul ettim zifiriye karışan yazgımı.
Dökülsün üstüme gecenin o simsiyah perçemi,
Örtsün yüzümü, gizlesin kanayan yaralarımı.
Burada bitsin bu bitmek bilmeyen uzun yolculuk.

Son bir ah dökülür kurumuş dudaklarımdan,
Gecenin perçemi son kez okşar yüzümü.
Kapandı o eski defterler, silindi bütün izler,
Artık gölgem bile terk etti bu yorgun bedeni.
Karanlığa emanet ettim yarım kalan düşlerimi.

Bir daha kanatamaz beni sabahın sahte yüzü,
Yalan sevinçlerin hepsi kalsın o aydınlıkta.
Ben gecenin o simsiyah perçemine sarıldım,
O derin ve sonsuz kuyuya bıraktım kendimi.
Sustu içimdeki o bitmek bilmeyen feryat.

Ne bir rüzgâr eser artık ne bir yaprak kımıldar,
Zaman dondu, mekân kilitlendi kendi içine.
Gecenin perçemi kefen oldu bu solgun ömre,
Söz bitti, yol bitti, nefes tükendi yavaşça.
Şimdi sadece derin, sağır ve ebedi bir uyku var.