yalnızlık
tütsü dumanı gibi yayılır içime
mor bir rüyanın kenarında beklerken...
ay
ince bir keder gibi sızar gökyüzüne
içimde
unutulmuş bir dil konuşur
geceye sığınan
kendinden kaçandır...
o an
en sessiz savaş başlar
bir ben
bir de sustuğum ben ile...
ve gece
insanın kendine döndüğü en uzun yol olur
içimde usulca ağırlaşır
bir sır gibi
gözlerimin ucunda uyur...
Kayıt Tarihi : 25.06.2025 01:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
gece insanın kendine döndüğü en uzun yoludur...
bir orkestrada her enstrümanın içini dökmesi gibi…
kimi zaman yaylılar gibi acı,
kimi zaman nefesliler gibi içe işler.
geceye sığınanların melodisi benzerdir hep,
sessiz, derin ve tanıdık.
şiirin de işte o melodiyi yakalıyor,
insanı kendi içine çağırıyor.
ama ne acı,
bazen biri uyan deyince bitmiyor rüya—
çünkü bazı geceler
gerçeğin ta kendisi...
kaleminin yazdıklarından daha iyi yaşam bulsun seni daima, sevgilerimle
Senin cümlelerin, gecenin tam ortasında yanan bir kandil gibi geldi. İçimdeki sessiz yerleri bile duyduğunu hissettim. Yalnızlığı tarif edişin,
bir enstrümanın içini dökmesi gibi değil sadece,
adeta kendi sesimi başkasından duymak gibi geldi.
Teşekkürler Huri biri anlayınca, gece biraz daha hafifliyor.
insanın içi
yolların en ırağı
en yakını
bazen bitimli
bazen bitimsiz
kendine bile
Sevgiyle…
Nilüfer Aksu hoşgeldiniz şiirime, etkileyici dizeleriniz ile eşlik etmeniz beni çok mutlu etti. Sevgiyle kalın
TÜM YORUMLAR (4)