Sesleri birbirine karışan martılar,
Çılgınca kumsalla sevişiyor dalgalar.
Elinde köpek öldüren şarabıyla,
Hayatı unutmaya çalışan sarhoşlar...
Ve öte yanda—
Bir dilim ekmeğe muhtaç,
Ağlayan çocuklar.
Ey hayat!
Sevgi devrimini kaybetti.
Belki de bundan sonra
Aşkın hiçbir anlamı kalmadı.
Bir zamanlar sevgiyi kutsal sayanlar,
Önünde diz çökenler...
Şimdi birer birer
Denize dökülüyorlar—
Bir veda gibi.
Küflenmiş sayfalarda
Rafa kaldırılmış aşk masalları...
Dört duvar arasında asılı
Donmuş bir karede
Kilitli kalmış sevdalar.
Nerede kaldı
Önünde diz çökülecek sevgiler?
Kıblesini arayan yürekler
Öylesine yorgun,
Öylesine umutsuz ki—
Sanki ruhlarını teslim etmeden
Ölmüşler.
Bedenler buz kesmiş,
Aşklar yosun tutmuş.
Suyun dövdüğü taşlar gibi
Sessiz...
Şimdi biz,
İçimize hapsettiğimiz sevgiyi
Arar olduk yeniden.
Bekliyoruz...
Belki bir Süleyman çıkar,
Koparır zincirleri.
Belki bir asa dokunur
Taş kesilmiş yüreklere.
Ama gelmiyor.
Ne Süleyman var,
Ne de bir asa.
Belli ki bu da
Bir ayrılık.
Ve bu kez
Hiç dönmeyecek.
Oysa şimdi
Saatin akrebi
Yalnızlığı gösteriyor,
Yelkovanı ise
Ölümü.
Kayıt Tarihi : 26.08.2005 21:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Beğeni ile okudum.
Emeğine yüreğine sağlık üstadım.
Saygılarımla
Keleminize sağlık.
Saygılar selamlar…
Tebrikler
TÜM YORUMLAR (31)