Gececi şiir Şiiri - Emrah Dursun

Hırsımdan.
Döksem görülmeyen yıldızları bulutların ardından.
Düşermi saçlarına "annelerin"
Bir çocuk konuşmuyor diye, özleyemez mi?
Satırları, sıraları, ezberlediği vakitleri.

Nemlenmiş cekedimin cebinde kibritim.
Ömür biter gibi korkmadan bakıyorum, kalan sigaralarıma.
Şu yanan güneşten bir ateş,
Düşse denize, yakarmı kumları?
Ve yüzme bilmeyen çocuklarda sever, kumdan kale uğruna, kumsalları.

Sırf numaran ezberimde diye telefonu unuttum çekmecende.
Belki görürde "unuttu" dersin, aranmamayı beklerken.
İsteksiz bekleyişlerde şifrelenmiş gönlün arzuları ve uzatılmış, yastığıa bırakılmış düşlerle.
Sarılmayı unutmuş çocukların uykusu kaçmazmı, gecenin bir yarısı?
Su verip sallamaksa denizi, şimdi düşerdi cekedim, üşümese bedenim.

Hırsımdan...
Güneşi göremez belki beni gören gölgelikler.
Bir ağacın altında dinlenecekken ömrüm.
Ayaklarımı kaplamış şu, rahatsız kumlarla sendelerim.
Sallanır uzun ipleriyle ağacın dalında çocuklar, gülümsemeleri duyulur gecelerde.

Esenler 2021
"Tükenir kalem"