Gece ve lunapark Şiiri - Naile Öztürk

​Işıklar yanar gecenin kalbinde,
Nefes alır lunapark; renk renk, hevesle...
Elimi tutarsın, dünya yavaşlar;
Kalbimiz, göğsümüzde çarpan bir dönme dolap.
​Atlıkarıncalar döner saçlarında,
Gülüşün rüzgârıma karışır; hafifçe...
Her turda sana bir adım daha,
Her adımda aşka biraz daha mecbur.
​Kaderimiz çarpışan arabalar misali;
Savrulur, çarpar, yine de gülerek kalırız.
Zaman yırtar biletini bu masalın;
Gece uzar, biz kısalırız mesafelere.
​Pamuk şeker tadında bir sızı bu;
Erir avuçlarımda ismin, parmak uçlarımda sesin.
Lunapark sussa, müzik bitse de;
Hâlâ bir vals gibi döneriz aynı eşikte.
​Adımlarımız artık ışıklı bir pistte;
Kalbimin ritmi sende, cesaretim sesinde.
Korku tünellerinden geçeriz el ele;
Karanlığı dağıtan o eşsiz nefesinle...
​Bir çığlık bırakırız yorgun geçmişe,
Çıkarız aydınlığa; bin renk parlar gözlerinde.
O an anlarım ki sevgilim:
Bu lunapark değil, kalbimdir böyle dönen!
​Kapılar kilitlenir, ışıklar tek tek susar;
Ama biz...
Eskimeyen bir nota gibi içimizde,
Hiç bitmeyiz.