Gecenin kemanı Şiiri - Gece Gözlü

​Gecenin kemanı çalıyor içimde;
Telleri isminle titriyor.
Karanlık çökmüş omzuma,
Sessizce seni fısıldıyor.
​Doyasıya ağladım bu gece;
Gözlerim değil, kalbim ıslandı.
Yanaklarımdan süzülen her damla,
Adının harflerine boyandı.
​Ezikliğime sevin istersen,
Mutsuzluğumu alkışla...
Bak bu çaresiz kalışıma;
Bir insan sevdikçe nasıl eksilir, gör.
​Yaralı bir kuşum, uçmayı unutan;
Kanatlarım yokluğunda darmadağın.
Göğe baktım defalarca, beyhude...
Gökyüzü artık bana çok uzak.
​Dalından koparılmış mahzun bir çiçeğim,
Toprağa düşerken bile seni düşleyen.
Kokum sende emanet kaldı belki,
Bense rüzgâra karışıp gittim.
​Oysa sen;
Gökyüzü kadar mağrur,
Şarap kadar özelsin.
Bir yudumunda sarhoş olduğum,
Bir ömür boyu ayılamadığımsın.
​Sevmek buysa eğer;
Ben en ağır yerinden vurdum kendimi sana.
Gecenin kemanı sustuğunda bile,
İçimde senin besten yankılandı.
​Ve ben,
Her gece aynı notada kırıldım.
Aynı yerden kanadı kalbim,
Aynı ismi haykırdım karanlığa.
​Sesini duymadan geçen saatler,
Koca bir ömre denk düştü.
Zaman yoruldu beklemekten;
Ben, senden vazgeçemedim.
​Ellerim boşluğa uzandı çaresiz,
Tenin hâlâ oradaymış gibi...
Yokluğun,
En sert kıştan daha keskin.
​Ezikliğimi bağrıma bastım,
Yalnızlığımı yastık yaptım gecelere.
Bir insan, yandığı kadar mı sever?
Ben küle döndüm, sen bilmedin.
​Şimdi gecenin kemanı yine çalıyor;
Daha derinden, daha kırık...
Telleri kopsa da susmaz bu şarkı,
Çünkü notasında sen varsın.
​Ve ben hâlâ,
Yaralı bir kuş gibi;
Uçmayı değil,
Sana düşmeyi özlüyorum.