Gazze'nin gözleri Şiiri - Hüseyin Yöndem

​Bir duruşu olmalı insanın,
Demir parmaklıklar ardında bile eğilmeyen,
Zulmün karanlığında sönmeyen bir nur gibi,
Ümidi, imanı her dem tazeleyen.

​Bir bakışı olmalı insanın,
Acıyı, kederi aşan,
Geceyi bölen bir şafak gibi,
Özgürlüğe kanat çırpan.

​Bir anlayışı olmalı insanın,
Kalbin sesini duyan,
Hakikati haykıran bir çığlık gibi,
Zalime karşı dimdik duran.

​Bir aşkı olmalı insanın,
Yüreğini kavuran,
Mescid-i Aksa'nın hasreti gibi,
Her nefeste onu arayan.

​Bir davası olmalı insanın,
Canından aziz bildiği,
Şehitlerin kanıyla sulanmış toprakta,
Gül gibi açan direnişi.

​Bir çocuk olmalı Gazze'de,
Taş atan, gülümseyen,
Bombardıman sesleri arasında,
Şiirler okuyan, hayaller kuran.

​Bir anne olmalı Gazze'de,
Oğlunu kurban veren,
Ağlamayan, sabreden,
Vatan için canını feda eden.

​Bir şehir olmalı Gazze,
Duvarları yıkılmış, ama ruhu dimdik,
Her sokağında bir destan yazılan,
Zulme diz çökmeyen, pes etmeyen.

​Bir umut olmalı dünyada,
Gazze'nin gözlerinde parlayan.
Adaletin, özgürlüğün habercisi,
Bir gün mutlaka güneşin doğacağına inanan.