Gamsızlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Asya'nın bozkırından, Kerkük kan ağlıyor,
Vicdanın tam kalbinde, nehirler çağlıyor,
Zalimlerin zihni, hep kötülük bağlıyor,
Masumlar, acısıyla gerçeği kavradı,
Gamsızlar, kömür gibi yanarak karardı.
*
Düşmanın hedefinde, sadece Şam yatmaz,
Hainlerin gemisi, temiz suda batmaz,
Kahraman siperleri, namusunu satmaz,
Kayıtsız kalan ruhlar, utançtan kızarır,
Tarihin aynasında, yüzleri sararır.
*
Sınırlar ötesinde, hüküm veren kurul,
Eziyet edenlere, sesleniyor durul,
Alnının ortasından, damgalanıp vurul,
Merhamet fukarası, boş laflar atarsın,
Vahşeti görmeyerek, çamura batarsın.
*
Kırımın dağlarında, ağlayan analar,
Yürekleri dağlanmış, sızlayan yaralar,
Acıya deva sunmaz, sürülen karalar,
Bencilce yaşayanlar, gerçeği çözemez,
Katılaşmış sineler, hakikat bilemez.
*
Sınırları aşarak, yardıma koşanlar,
Merhamet sancağıyla, engeller aşanlar,
Şefkatin deryasında, coşkuyla taşanlar,
Hislerini kaybetmiş, cehalet ehlidir,
Kötülüğe tapanlar, karanlık nehridir.
*
Dış kurullar, toplanıp mazlum hakkı arar,
Vicdanlı cemiyetler, karanlığı tarar,
Gözü dönmüş katiller, her bir yeri sarar,
Hissizleşmiş bedenler, uykusunda kalır,
Sorumsuz seyirciler, derin nefes alır.
*
Uzak ufuklarda, hep kan ağlıyor orman,
Mazluma inciler, umudu kılar derman,
Kötülük zinciri, kırılır iner ferman,
Kalpler bu aydınlığı, asla sevemedi,
Taş akıllı ruhlar, umudu övemedi.
*
Özgür salonlarda, yükselir doğru lisan,
Bir sabah uyandı, parladı temiz vicdan,
Korkuya, siper yapılmaz akıllı kalkan,
Mantıksız bakışlar, asla hüzün tatmıyor,
Katı ciğerler, şefkati hiç tanımıyor.
*
Balkanların hüznü, Kafkaslara sarılır,
İyilik ipiyle, yürekler onarılır,
Zalimin sarayı, temelden hep yarılır,
Gaflet uykusunda sızanlar, kurtulamaz,
Karanlıkta uyuyan, asla nur bulamaz.