Eskiden küçükler sevilir, büyükler sayılırdı...
Ne saygı kaldı, ne de sevgi...
Herkes birbirine yardım ederdi
Hüzünler paylaştıkça azalır,
Sevinçler paylaştıkça çoğalırdı...
Değer verseniz bile,
Anneniz dışında bazı insanlar değişir...
Bir verdiğiniz değere, bir de değer verdiklerinize bakarsınız
Değmezmiş dersiniz...
Eksilirsiniz gün be gün
Ve her giden bir parçanızı alır götürür
Zorladığında hayat bizi
Kaderimize mi darılsak
Hayallerimize mi sarılsak
Hüzünlerimize mi katlansak
Çocukluğumuza mı yaslansak
Çocuklar gibi sevin
Koşulsuca, şartsızca, çıkarsızca
Hayvanlar gibi sadık kalın
Fütursuzca, umarsızca, sonsuzca....!
Çocuklarınızla konuşun
Esirgemeyin sevginizi onlardan
Sımsıkı sarılın onlara
Saçlarını okşayın
Şefkatle tenlerini koklayın
Bol bol oyunlar oynayın
Çocuklarınızı daha iyi anlamak için
Büyütürken onları, empati kurun
Farzedin ki hayat bir oyun
Kendinizi onların yerine koyun....!
Mesela; çocuk gözüyle bakın hayata
Çocuklar gibi düşünün
Gelecekten kaygı duyarsan bir gün
Gözlerine bak çocukların ve yoluna devam et
Çocuk masumiyetiyle sarıl hayata
Düştüğünde canın yansa bile,
Daha bir güçlü kalk yerden
Ne hayallerinden vazgeç, ne de ideallerinden...
Çocuksu hayallerimin ellerinden tut,
masalsı bir yarın yaşat bana
Gözlerimden öp, korkularım dinsin
Yüreğimden öp,hasretim bitsin
Ellerimden tut, çocuksu yanım sevinsin
Öyle bir kucakla ki; kimsesiz çocuklar bayram etsin
Çoğu kolay olanı seçti,
En sevdiklerini kırdı geçti....
Bense atılan ok, söylenen söz, geçen zaman geri gelmez diye düşündüm ve sabrettim ...
Meğer kelimelerimi ne çok değmeyen insanlar için harcamışım
Her şeye rağmen haksızlıkların karşısında duruyorum...
Asaletimi hep koruyorum...
9 ay karnında taşıdı,
Emzirip, büyüttü seni...
Kırarsın kalbini
Bilmezsin değerini
Ve yine de annen seni
En çok seni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!