Banknot mürekkebi sinmiş her nefesimize.
Sokak, ayakkabılar altında madeni para gibi şıngırdıyor
Selamlar peşin olmuş
Dostluk: vadeli.
Gülüşler ise kredi kartıyla taksitli veriliyor
Aşkı sordum birine, “faizi kaç?” dedi.
Yürek sordum, “piyasa değeri ne?” dediler.
İnsanlık? Stokta yok. İthalatı pahalı.
Cüzdan kalın olunca sesin kalınlaşır.
Cebin boşsa lafın geçmez, duvara toslanır.
Taşın, toprağın, evin fiyatı var...
İnsanın fiyatı yok, çünkü insan satılık değil.
Ama herkes satıyor kendini, haberin yok.
Çarşı para kokuyor, tezgahın üstünde hırs var
Gümüş, altın, kâğıt... Hepsi yanık.
Gönül soğuk.
Çünkü sobaya atılan banknot değil, umutmuş.
Herkesin derdi para.
Parası olmayanın derdi de
Para kadar değersiz görülmek.
Kayıt Tarihi : 22.06.2026 12:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!