Firari Bahar Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

Ruhumu daraltan o vernikli mahzen, o kaskatı sıralar,
Birer pranga gibi sararken gençliğin bileklerini;
Terk ettim tebeşir kokulu, griye çalan rüyaları,
Sırt çevirdim cetvel gibi dümdüz ve ruhsuz dertlere.
Bir nefes ki; mektebin tozundan kurtulup da alınan,
Yeşil yurdun ufkunda bir zümrüt kadeh gibi parlar.
Adımlarım, betonun soğuk soğuk fısıltısından kaçıp,
Toprağın o nemli, o yumuşak merhametine sığınır.
Burada ağaçlar, göğe uzanan kadim birer sütun,
Yaprakların hışırtısı, kâinatın en kadife bestesi.
Güneş, dallar arasından sızan bir altın iplik gibi,
Dokur ruhumun yırtıklarını, siler zihnimin pasını.
Orman, içine çekildiğim devasa bir yeşil mabet;
Kuşların avazı, hürriyetin en süslü, en berrak dili.
Sıraların hapsettiği o çocuk, şimdi bir rüzgâr süvarisi,
Köklerin damarlarında buldu, kaybettiği o dilsiz huzuru.