Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

dallar rüzgara
topraklar yağmura
tenler soğuğa
ruhlar inanca
direniyordu! ...

neler vardı?
beynimizin içinde öyle
ya eyleme dönerlerdi ellimizde
ya söze dönerlerdi dilimizde
bilen bilsin diye...
neler vardı?

göklerin dili vardı;
rüzgarca
bulutça
ve yağmurca
konuşuyorlardı...

ikimizin
anlaşabilmesi için
dilimin dilini anlaması yeterdi...
senle benim
kaynaşabilmesi için
dilimin dilini tatması yeterdi...

ey insan;
unutma ki
senin rengin
teninde değil
yüreğinde...
ve de

güneş,
sulara karışmıştı
bembeyaz bulutlar da
hepsi birden oynaşıyordu
ayaklarımın altında...
bulutların üzerinde yürümek

yüreğimi,
kumsalına çizdim
denizim
dalgalar kıskandı beni...!
aşkımı,
sularına bıraktım

her mevsim
güzeldir dağlar
yeter ki
senin içinde
dolaşsın kuşlar...

babama,
hep ''-usta...'' derdim...
bu benim çok hoşuma gidiyordu ya
nereden bilecektim ki
babamın buna içerlediğini
bir gün annem,

sokak köpeği,
ev köpeğine de
köşk köpeğine de karşıydı...
sokak kedisi de
ev kedisine...