Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

hani!
müzik ruhun gıdasıydı ya;
çal schubert çal...
ye mehmet ye...
hani!
umut fakirin ekmeğiydi ya;

parmak arasında bile
tutmak imkansızdı
o kadar minikti
lakin;
toprağı gördüğünde
suyu yediğinde

duygu,
kemandaydı...
seda,
mikrofonda...
çok güzel
bir şarkıydı bu

dünya,
şekilsiz dönüyor
ve kendi sonunu biliyordu...
hücreler,
şekilsiz bölünüyor
ve işin sonu görünüyordu...

bakarsın...
uzaklara dalarsın
gözlerini kapatsan da
olmadık şeyler görürsün...
dalarsın...
kulak kabartırsın

denizim sensen
kumsalın ben olayım
dalga dalga geldikçe
üzerime sen
kollarımı açıp
kucağıma alayım ben...

aşk,
bir katreydi
göğü-yeri birleştiren...
aşk,
bir çiğ tanesiydi
suyu-güneşi birleştiren...

üzümü sıkarsın;
ya sirke olur
ya şarap...!
insanı sıkarsın;
ya veli olur
ya şahap...!

bu gece
hem anam
hem babam vardı
rüyamda...
öyle çok
öyle çok

güneş;
kah dağları aşar gelir
kah dağların ardına düşer giderdi..
güneş;
kah sulardan çıkar gelir
kah suların içine batar giderdi...