Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

bir sabah
karla uyandık
Prag'da...
dolaştık sokakları
Beethoven'in
9.senfonisi çalarken

kırık bir aşkla
kırık bir yüreğin içinde
elim-yüzüm çizik
üstüm-başım yırtık
her tarafım kanlı-sızılı
paramparça yaşamaktaydım

Paris;
sen,
sadece SEN miydin?
beni
hiç bilmez miydin?
beni bilmesen de

annem,
dün gece
rüyamdaydın yine...
sadece yüzünü görüyordum
etrafındaysa
yeşile benzer bir maske

rüzgarlar eser,
yağmur gelsin isterim...
canım,
toprak gibi kavruk
gülsün isterim....

ben,
bir rüzgar olsam
sen,
bulutum ol isterim
seni önüme katıp
lime lime eder

rüzgar,
doğanın hediyesiydi...
doğa;
dalları, yaprakları, otları...
bulutları, yağmurları, dalgaları...
saçları, kokuları illa ki de aşkları

rüzgar kudurur
dalgalar köpürür gelir
kıyılara duvak olurdu..
gönlüm kudurur
duygularım köpürür gelir
dudaklarımda şarkı olurdu...

yolum,
sana çıksın isterdim
bütün yollar
Roma'ya çıkar gibi...
senin için
gladyatör olur

rüzgar esiyor
saçların uçuşuyordu
yüreğim yanarken
senin ruhun duymuyordu...

yağmur yağıyor