Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

bekledim,
düşsün diye...
sana gelemedim
o bir türlü düşmeyince...

Fikret Turhan-Yalova,

neydi o?
yılların alıp götürdüğü
götürüp de
bir yerlere gömdüğü
sonra da
birden bire

gökyüzü,
kum taneleri kadar
yıldızla kaplıydı
ve de
gece olmadan
asla görünmüyorlardı...

yıllar geçti...
ne kadar olduğunu bilmeden
sensizliği yaşadığım
kendimle...
aklımın almadığı yerde
gözyaşlarım eşlik ederdi

aşk,
sıkışmıştı
tellerle yay arasında
gidip gelen duygu fırtınasında
bazen güldüren bazen de ağlatan
keman ve kemancının o erişilmez uyumunda...

neler neler
düşüyordu yerlere
olmuş meyveler
vakti gelmiş bedenler
kimi birer birer
kimi bir fırtında hep beraber

senle ben
yüz yüze gelince
bir görünmez ateş başlardı
ocağı korsuz
bacası dumansız
o küçük yüreklerimizde

yeter miydi?
be gülüm;
yaprağına vursa
yağmurdaki tüm katreler
çiçeğine konsa
bahçemdeki tüm kelebekler

köyümde,
yaz geceleri
sırtüstü yatardım
otların ve toprağın kokusuna
duygularım coşar
gönlüm şarkılar söylerdi

yaz aşkları vardı,
gönül tellerine değmeden
kanatlanıp giden...
yaz yağmurları vardı,
toprağa geçmeden
buharlaşıp bulutlara dönen...