Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

ağaç;
kurur,çürür devrilir...
beden;
tutsak edilir,sürülür...
gönül;
hep isyandadır,

aç gözlerini dostum
sevgi belki
baktığın o çiçekte
belki
aldığın o kokuda
belki de

bu dünyada
birçok insan vardı
Adem'den bu yana
erkeği-kadını...
ve çoğu da
toprağa karışanı...

dışın boyuna çizgili
beyazın altında gizli
iki tokat attığımda
anlardım içindeki lezzeti...

dışın doğa yeşili

adalet'i,
saray saray
vicdan vicdan aradım
saraylarda kayboldum
vicdanlardan kovuldum

ne kadar uzağa
kaçarsan kaç
aşkını ve acılarını
yanında götürürsün...
ne kadar istemesen de
gözlerini kapattığında

eskiden,
köşelerde
bakkallar vardı
sonraları yerlerini
bankalar aldı...
eskiden,

ayaklarım,
bir hafta boyu
İspanya'yı adımladı
Yalova'ya döndüğümde
elimde çek-çekim
İsmet'siz

gözlerinde bahar tadında gülüşler
göğsünde yeni açmış o gonca güller
yaşın on beşine bile değdi değmedi
önünde eğiliyordu o yıllanmış seneler...

dilinde bal parmak tadında sözcükler

bana seni
anlat deseler
sen yanımdayken
gözlerim aşkından körleşmiş
nefesim daralıp sıkışmış
ellerim tutmaz