Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Duman duman oldu dağlar
Gurbetteyim gönlüm ağlar
Uzun uzun giden yollar
Beni acep kimler ağlar..

Satır satır yazarım

ellerimi....
uzatmak istedim...
tutacak dal bulamadım....
ellerimi....
çekmek istedim...
çekecek hal bulamadım....

aşkım...
sen,
dağ-tepe
özgürce gezerken
rüzgarların önünde...
ben,

baktım..baktım...
gözlerim yetmedi...sana...
aşkımı anlatmaya....
verdim...
gözlerimi sana...
kaldım...

aşkın sesleri....
nerede idi?
nasıl çıkıyor du?
gören var mıydı?
duyan var mıydı?

aşkı....
isteyenler....
gönüllerinin gösterdiği....
yanmak....
isteyenler....
güneşin çektiği yöne...

kuşun...
aradıkları...
bir damal su...
bir küçük kırıntıydı...
en çok da...
göğün maviliklerinde...

Aşk...
Öyle bir
Parlarmış ki...
Geceleri ayları...
Gündüzleri de güneşleri
Göstertmezmiş...

aşk...
bakışlarında...
kaşların altında..
saçların arasında...
tatlı..tatlı..bakışıp duruyordu...

aşk...
aşıkının...
bir çiçek olmasını...
isterdi...ki...
hep onu....
ellerinde tutsun diye....