Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

gölge,
ışığa bağlıydı...
o her ışıkta
ters tarafa yatardı...

aşk,

sana,
gönül verdim
sen beni,
doğduğuma pişman ettin
günahım neydi?
bilemedim...

sen,
güneşim ol..
ben,
gölgen olur düşerim
toz-toprak yerlere
üstüme basıp gitsen bile...

yağmur,
en çok camdaki sesiyle güzeldi
duymasını bilene...
güneş,
en çok yapraktaki dansıyla güzeldi
görmesini bilene...

''-kalk git! ...'' dedi yüreğim,
kimileri de ''-aklından zorun mu var? ...'' deyince
beynamaz kaldım ben
iki cami arasında
böylece! ...

Ben gördüğüm kadar benim
Göğe baktığım kadar
Gök benim olur
BİLİRİM...

Ben duyduğum kadar benim

Ben,
Gördüğüm kadar bensem
Göğe baktığım kadar
Gök benim olur
Bilirim! ...
Ben,

bilirdim ki...
şarkının ismi söylendiğinde
ağlamak gelecekti içimden
klarnetten de kemanlardan da önce...

bilirdim ki...

benim selamım
gökteki
tüm yıldızlara
kim ki
sırtüstü uzanır
bakarsa onlara

ben,
gözlerimi kapar
gelmeni beklerdim
önlerine...
ansızın
yıldızlar yağardı