Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

teller eridi
gökler eridi
in ile cin birleşti
şeytan murada erdi...!

sesler eridi

gece,
ay vardı
ve
ay beyaz
gece
maviliydi...

can-cazım
iki elim tutuyor
gözlerim görüyordu
bunların halleri ne olurdu?
bir de benim ruhum olmasaydı...

bu,
nasıl bir gündü? ...
adı ''anneler günü'' idi..
fakat...
kimilerinin anneleri yoktu...
kimi annelerin de

bu kış
nasıl yakılacak
SOMA'NIN kömürleri
zira;
yandıkça kararacak,
dumanlarından ruhlar çıkacak

taşa bastım...
taş kaydı...
ayağım suda kaldı...
yârim benden uzaktı...
yollarım boşta kaldı...

elim,
el ararken
gözlerinde kaldı...
sesim,
dil ararken
nefesinde kaldı...

çiçek ektim,
güneş açtı...
güneş ektim,
sevgi açtı...
sevgi ektim,
gönül açtı...

siyah-beyaz denince,
ilk önce akıllara ırk ayırımı...
siyah-beyaz denince,
sonra da
ülkemin kara kartalı Beşiktaş'ı....
siyah-beyaz denince,

emekçiydim...
en çok ellerimi...
sevgi emekçisiydim...
en çok yüreğimi kullanırdım...
ellerimin,
nasırlarıyla...