Durup durup özlüyorum seni,
Elimde olmadan, aklımı kaçırmadan.
Bir çocuk gibi bekliyorum seni,
Hiç konuşmadan, haylazlık yapmadan.
Sen yanarsan yanar, gülersen gülerim ben.
Benim içim baştan başa sen,
Dışım beni sevdiğin kadar ben...
Bir gün benim içim gitti
Ama içim hiç acımadı
Ve ben hiçbir zaman ben olamadım...
Umudun bahçesidir öğretmenimin gözleri
Her daim çiçeklidir hiç solmaz çiçekleri
Bir asra yerinden eder, hayat kokan sözleri
Geleceğin toprağına eker umuduyla sular çiçekleri.
Cehaletin kılıcıdır, insanlığın ilacıdır
Baktım yüzüme,
Yüzümde ne vardı bilemedim bu kadar,
“Her şey benim yüzümden” olacak kadar…
Evet biliyordum benim elimden çok şey gelirdi,
Ama yüzümden bu kadar çok şey gelebilir miydi?
İnanmalı mıydım buna?
Ben olsam utanırdım!
Çocukluğumu kapı aralarındaki korkulara hapsetmeye
Gecenin bir yarısı ıssız bir kümeste oturuyor gibiyim,
Dipsiz bir uykuda herkes,
yahut cesetlere umut anlatıyorum.
Ben olsam utanırdım!
Senin dalgalarında boğuldum,
Yine sana susadım ben.
Sen ömrüm oldun,
Hiç yaşayamadım ben.
Çaresizliğin ayak seslerini,
Senin adımlarında duydum ben.
Ben bilmezdim hayata tutunmanın bu kadar zor olduğunu,
Ellerine tutunmayı istemeden evvel...
Ben bilmezdim evrenin bütün manzaralarını aynı anda tek bir yere bakarak görebileceğimi,
Yüzüne bakmadan evvel...
Ben bilmezdim benim de bir dünya olduğumu,mevsimler yaşayabildiğimi
Senin etrafında dönmeden evvel...
Sonbahar geldi,
Ben neden savruluyorum ?
Bir dala tutunmadım ki kopayım,
Bir kuru yaprak değilim ben.
Sürülüyor gövdem yerlere
Yollar taşlı, paramparçayım
Boşluğa düştüm ;
İçim ne kadar derinmiş
Her şey oradaymış meğer
Ben eksikmişim,derken ben eksilmişim
Tamamlamadım ben beni,
Hâlâ düşüyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!