Eyvallah Şiiri - Serhat Gazi

@SERHAT GAZİ:
Ben çocukluğumu yaşamadan
Büyüyen insanım dayı…
Saçımdaki aklar da yaşamadan
Geçen günlerin faturası.
Bizi yüreğimizden astılar;
Bir gün güldüysek, üç gün gözü yağlı bıraktılar.
Sıkıntı yok dediğimize bakma sen dayı,
Sıkıntı çok, sıkıntı çok da… Biz belli etmiyoruz.
Biz de bilirdik gamsız dertsiz bir ömür sürmeyi,
Geceleri başımızı yastığa koyunca
Kâbuslarla değil, hayallerle uyumayı.
Ama bize hep kor ateşleri avuçlamayı öğrettiler,
Sonra da "Neden yandın?" diye hesap sordular.
Sıkıntı yok deriz, eyvallah deriz de,
İçimizdeki fırtınaları bir biz, bir de gece bilir.
Saçımızdaki beyazlar erken gelen kışın değil,
Zamanından önce solan baharlarımızın borcudur.
Biz o çocukluğu hiç yaşamadık ki dayı…
Bilye yerine dert fırlattılar önümüze,
Uçurtma uçuracak gökyüzümüzü bile çok gördüler.
Şimdi varsın dert sarsın dört bir yanımızı;
Biz bu masada boyun eğmeyi değil,
Acıya eyvallah demeyi öğrendik.
Bizim hikâyemizin mutlu sonu olmadı dayı,
Çünkü biz sonunu düşünenlerden değil,
Bedelini ödeyenlerden olduk.
Herkes kendi derdine kılıf ararken,
Biz sırtımıza yüklenen her kahırlığa
"Nasip" dedik, eyvallah çektik.
Şimdi kalkıp kimseye sitem edecek değiliz.
Bizim yolumuz belli, duruşumuz net.
Bizi bu saatten sonra ne gece ürkütür,
Ne de üstümüze gelen kışlar soğutur.
Yandığımız kadar yaktık zannetsinler;
Biz küllerimizden bile eyvallah der,
Yine ayağa kalkarız…