Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

İnsan yaşlanır da gönül yaşlanmaz,
Gonca gülü benden soruyor hala.
Nice darbe yedi yine uslanmaz,
Gençlik yıllarımı arıyor hala.

Güzeller yüzünden hakkımı yedi,

Çalıyor Davullar

Davullar çalıyor seğmen havası,
Havada bir hüzün var geldi bana.
Beyceğiz de diyor Afşin ovası,
Varda gözün ile gör geldi bana.

Çeşmeye gelirken elinde desti,
Tanrı selamını verdi bir güzel.
Seher yeli gibi serince esti,
Gönül kapısından girdi bir güzel.

Süzerken gözünü hayalde yaşar,

Kaldıramam Kolları

Gönül köyü düzünü
Gül doldurmuş özünü
Duydun sevdim sözünü
__San ki içtim mest oldum.

Süzülür de damla buluttan yere,
Bahçeler şenlenir dal çiçek açar.
Eriyen karlardan köpürür dere,
Geçtiği yerlerde çöl çiçek açar.

Kökler hayat bulur gider toprakta,

Tay Gibi Maşallah

Şahlanırsa doru taylar,
Yol yorulur kul dayanmaz.
İki gönül birde beyler,
Karşısında el dayanmaz.

Bil İnsan Oğlu

Bir gün perde iner kulun gözüne,
Sararlar bedeni kefen bezine.
Nefis aldanmazsa şeytan sözüne,
Ölmek bile güzel bil insanoğlu.

Çıktım yücesine gel dedim aya,
Beni zirvesinde eğledi dağlar.
Oturdum sırtımı verdim kayaya,
Hal hatır sormayı yeğledi dağlar.

Duyunca derdimi akıttı yaşı,

İşleri tuzaklı, özü hileli
Karnı burnundadır geğirir sülük.
Bir deri bir kemik oldum bileli,
Hep benim sırtımdan semirir sülük.

Bu halkın başına türlü örgüler

Kaf Dağında diye alttan yukarı,
Bakınca zirvede oturur gördüm.
Gördükçe eridi özümün varı,
Güzeli gönlümü göçürür gördüm.

O anda bağrımda bir sızı duydum,