Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Duyanlar Yeter

Bıktım söylemekten aklınız nerde?
Bu millet anlamaz diyenler yeter.
Yurdumun insanı vatanseverde,
Milletin hakkını yiyenler yeter.

Bülbül oldum kondum güle,
Dikeni gelmeden ele
Karıştım gönül seline
Elbistan’ın ovasında.

Dilim sözünü düşürdü

Dünya yedi renkmiş bana ne bundan?
Gönlümde ki renkler solduktan sonra.
Niceleri geldi geçti bu handan,
Ayrılık derdini bulduktan sonra!

Sevgiler ölümsüz sevilmek baki,

Her gönül kendine bir güzel seçer,
Gülüne konarsın yalan dünyanın.
Sevenlerde bir gün dünyadan göçer,
Sözüne kanarsın yalan dünyanın.

Gönül Anka kuşu yüksekçe uçar,

Buharlanıp sular bulut olunca
Karlara yağmura doyuyor toprak.
Damla damla yer altına dalınca,
Billur pınarlara yayıyor toprak.

Toplanır pınarlar oluşur dere,

Dünya meşakkati sardı bedeni,
Ümidi var olan kullar bizimdir.
Hasret cehennemi yaksa da beni,
Cennete götüren yollar bizimdir.

Ayrılık elinden kalmışım naçar,

Gönül Hükmederse Başa

Gönül hükmederse başa,
Vur başını taştan taşa.
Debelenme artık boşa,
Namluya mermi sürüldü.

Gördüğü günlerden geride kalan,
İnsanı bu derdi götürür imiş.
Var iken kendini yoklukta bulan,
Olanca aklını yitirir imiş.

Dostlar meclisinde akıl verirken,

Bir güzelin gözlerinin büyüsü,
Beni yaktı Gönül yandı su yandı.
Düştüğüm sevdanın aşkın kuyusu,
Beni yaktı Gönül yandı su yandı.

Apansız destursuz gönlüme daldı,

Gözünü Toprak Doyurur

Kendini dağlara hep emsal gören,
Bu dağlar yerinden ayrılır bir gün.
Benim diye ikbal hükmünü süren,
Bütün unvanlardan sıyrılır bir gün.