Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Sevda kapısından bakınca gözler,
Eşikten içeri akarda gider.
Gönüller özünden olunca sözler,
Sevenin içini yakarda gider.

Bilemez açtığı yarayı ezer,

Hislere duyguya emir mi olur?
Taşlar gediğine gelmeden Sevgi.
Yaşansa da yıllar ömür mü olur?
Gönüller hevesi almadan Sevgi.

Sanma ki unuttum gönül demini,

Yaktı Kavurdu

Ne sözden anlıyor ne yola gelir,
Ben bilirim dedi çıktı kavurdu.
Ne insanlık bilir ne hatır bilir,
Çevreyi ateşe yaktı kavurdu.

Yanıyorum Ben

Aşkın çeşmesinin içtim suyunu,
Yeter oynama yâr gönül oyunu.
Anlamadım senin sevda huyunu
Düştüm hasretine yanıyorum ben,

Yaprak

Kime selam versem para soruyor,
Sende kestin artık selamı Yaprak.
Benden uzak durman beni kırıyor,
Esirgeme benden kelâmı Yaprak.

Bugün nur doğdu âlemde
Ya Muhammedim Mustafa.
Allah kelamı dilimde
Ya Muhammedim Mustafa.

Âleme ışık teşrifi

Yandan Bereli

Sanki Karadeniz dalgası vurdu,
Gönlümden içeri dalışın güzel!
Gözüm görür görmez gönlüme sordu,
Varıp can özümü buluşun güzel.

Erişip gül olmuş bülbülü yakar,
Bakısı sevdadalar kurana benzer,
Papatya derlemiş taç etmiş takar,
Gönlüme mührünü vurana benzer.

Kadir bilmeyenler goncayı yolar,

Yiğit Yüreği

Sevip de almazsa yiğit yüreği
Yanarda içlenir kor olur gider.
Sevdiği yâr varıp elin olursa,
Yiğidin özüne zor olur gider.

Okundu Kehf suresi ondan yirmi yediye,
Bilim ölçtü öğrendi, bu yer Afşin’dir diye,
Haktealâ’dan lütuf Afşin’e bir hediye,
Yedi uyurlar için Kehf suresi methiye.

Afşin’im Efsus iken putperestlik yaşıyor,