Sonunda yaptın yapacağını.
İçimde sana olan sevgini öldürdün.
Hadi şimdi çek git gözüm görmesin seni.
Ne konuşmak,
Nede duymak istiyorum sesini
Tertemiz duygularımla
Bazen ona da hak vermiyor değilim.
Belki de her şeyin böyle bitmesi gerekiyordu.
Çünkü bazı ayrılıklar kaybolmaz, sadece başka bir biçimde varlığını sürdürür.
Örneğin, bir anı olarak zihnimizin kuytu köşelerinde yaşar.
Yıllar geçse de unutulmayan bir sır gibi…
Benim için yaşamak sen demek,
nefes almak sen demek.
Kalbimden uzak durma
nefes almakta zorluk çekiyorum..
Aslında bana şiir yazdıran sendin;
Saçlarının rüzgarında buldum mısraları,
Şiir, gözlerinde saklı;
Her bir bakışın birer dize oldu,
Şiir, ellerindeydi;
O sıcacık dokunuşlarla,
Sen hiç beklemediğim zamanda,
Acılarımı onuttturan,
Kalbimin davetsiz misafiriydin.
Usulca seni sol yanıma yerleştirip,
Yüreğimin en ücre köşesinde,
Sevginle ısınırdım.
Bu kaçıncı şiirim sana, sevgili,
Her dizede senin ismin yankılanır,
Gecelerin sessizliğinde
Kalbim hüzünle titrer.
Gittiğin günden beri
Seni çok özledim biliyormusun.
İçime çektiğim her nefeste,
Sana dair duygularım taşıyor yüreğimden.
Öyle birşeyiki bu,
Bağışıklık yaptın bende.
Bugün yine hüzünleri dağıtıp duruyorum.
Bir tutkudur seni sevmek.
Kalbime düşen sevgin
Yıllar geçtikçe yaşayacak.
Seni sevmek,
Hasretinle yanmak,
Bir hikâyenin orta yerinde,
Gözlerim
senden başkasını görmez oldu,
bu doğru.
Ama bu bir esaret değil, inan bana.
Bu, kalbimin seni sonsuza dek
sevmek için ettiği bir yemin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!