Ey Garip Çoban Şiiri - Kasım Kobakçı

Yeşil yaylalarda gençlik tükendi,
Bağlar bozulmuş bak, bahçeler viran.
Ömrüm yel misali esti de geçti,
Jeton yeni düştü, ey garip çoban.
*
Kavalın sesinde kaybolmuş yıllar,
Kurumuş nehirler, çökmüş hep kollar,
Çiçeksiz kalmış o en yeşil yollar,
Jeton yeni düştü, ey garip çoban.
*
Kuzular büyüdü, koç oldu gitti,
Güneş tepe aştı, aydınlık bitti,
Rüzgar da gençliği uzağa itti,
Jeton yeni düştü, ey garip çoban.
*
Tohumu ekerken ürünü saydım,
Yıldızlar altında uykuya daldım,
Zaman durur sanıp serilip caydım,
Jeton yeni düştü, ey garip çoban.
*
Harman yeri artık sessiz ve ıssız,
Kuşlar uçup gitmiş, yuvalar cansız,
Kış kapıya geldi böyle apansız,
Jeton yeni düştü, ey garip çoban.
*
Dere kenarında hayale daldım,
Kuru yaprak gibi sararıp kaldım,
Yılların göçünden geç haber aldım,
Jeton yeni düştü, ey garip çoban.
*
Çeşmenin suları akmıyor artık,
Gözlerim uzağa bakmıyor artık,
Güneş tepemizi yakmıyor artık,
Jeton yeni düştü, ey garip çoban.
*
Başağa su yürür sanmıştım her an,
Hasat vakti geldi, bozuldu devran,
Meğer çok kısaymış bize sunulan,
Jeton yeni düştü, ey garip çoban.
*
Kar yağdı sonunda yeşil dağlara,
Güz düştü meyvesiz kalan bağlara,
Gençlik kurban oldu geçen çağlara,
Jeton yeni düştü, ey garip çoban.